เมื่อเราสบตากัน

posted on 09 Aug 2011 15:53 by reconmygf in Reconcile
วันที่ 5 สิงหาคม
ขอเล่าย้อนไปวันที่ 4 หน่อย
อย่างที่บอกใน entry ที่แล้วว่า ตอนนี้เธอดูนิ่งไปซะหมด
ซึ่งผมกลัวความนิ่งอย่างนี้มาก
และมันเป็นเป็นอย่างที่ผมคาดไว้จริงๆ
.
ในวันที่ 4 เธอได้ไปเจอกับพ่อหนุ่มมือถือที่ ฟิวเจอร์
และได้ไปหาเพื่อนสนิทเธอที่ ยูเนี่ยน มอลล์
เพื่อนสนิทของเธอคนนี้ก็สนิทกับผมอยู่ในระดับหนึ่งเหมื่อนกัน
น้องคนนี้จะไม่มีสอบเลยสามารถมาเที่ยวกับเธอได้
วันนี้ก้ได้ไปเที่ยวกัน พ่อหนุ่มมือถือก็ไปด้วย
และในคืนนั้นเองเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน นอนค้างที่หอเพื่อนเธอคนนี้
ซึ่งก็คาดว่าพ่อหนุ่มมือถือก็น่าจะอยู่ด้วย
เพราะในช่วงบ่ายของวันที่ 5 เธอได้ขึ้นรูปดิสเพลเป็นรูปที่นอนกอดกัน
ซึ่งดูเหมือนวานพ่อหนุ่มจะไม่ได้ใส่เสื้อ และผมยุ่งมากคล้ายคนเพิ่งตื่นนอน
แต่ในวั้นนั้นเธอกลับออกจากหอเพื่อนในช่วง 4 โมงเย็นกว่าๆ คนเดียว
เพราะพ่อหนุ่มอาจจะออกไปเปิดร้านตอนเช้าก่อนแล้ว
และยังไม่ว่างปิดร้านมารับ
.
ในวันนี้เพื่อนสนิทเธออีกคนที่ติดต่อกับผมประจำ
ได้บอกว่าพรุ้งนี้จะไปดู ทวิภพ กับเธอที่เอสพลานาส รัชดา
น้องเขาได้สั่งกระเป๋าผม 1 ใบ โดยผมให้เธอไปเลยถือเป็นการช่วยเหลือกัน
ในตอนนั้นเป็นเวลาที่ผมอยู่ พารากอน เลยแวะซื้อ คริสปี้ ครีม เตรียมไว้ให้เธอ 1 กล่อง
เพราะเป็นอีกขนมที่เธอชอบมาก
.
การได้กลับมาเจอกันในรอบ 2 เดือนนี้
เธอก็รับทราบและรู้ดีว่า เดี๋ยววันรุ่นขึ้นเราจะได้เจอกัน
ไม่ได้เป็นการจัดฉาก หรือเซอไพร้ใดๆ ทั้งสิ้น
.
คืนนั้นน้องสายลับของผมไปเที่ยว
แต่ขาดการติดต่อ bb กัน ผมคิดว่า bb เธอคงตัด
.
วันที่ 6 สิงหาคม
เรานัดกันบ่าย 2 โมงที่ เอสพลานาส
แต่ผมกลับแฮงค์ 555 เลยขอเจอเป็นตอนละครเลิกแล้วกัน
เมื่อวานเจอภาพนั้นเข้าไป เป็นใครๆ ก็ต้องเมากันหมดล่ะครับ ^^
ผมรีบออกจากบ้านไปเจอกันตอนประมาณ 6 โมง
.
ในตอนแรกเธอว่าไม่กล้าเจอผม ผมเลยบอกไปว่าจะกลัวอะไร
มาขนาดนี้เจอกันซักแปปคงไม่เป็นไรหรอก
แม้แต่จัคุยกันยังไม่มีโอกาสเลย
ผมจึงอยากเจอมากแต่ไม่มีโอกาส และจังหวะเหมาะๆจะได้เจอกัน
ผมซื้อขนมหิ้วมาฝาก และได้ซื้อที่หนีบผมที่เธอเคยบอกว่าอยากได้ทุกครั้งที่เดินผ่าน
อันนี้ซื้อมานานแล้ว เพราะเวลาที่ผทเดินผ่านอะไรแล้วเห็นว่าเธออยากได้
ผมก็จะซื้อเก็บเตรียมรอไว้สำหรับโอกาสที่จะได้เจอเธอ หรือฝากเพื่อนเธอไปให้
ก็หวังที่จะให้เธอดีใจนั้นแหละครับ เผื่อจะลืมเรื่องเก่าๆและรู้สึกดีกับผมขึ้นมาบ้าง
.
เธอมาในชุดเสื้อสีขาวคอลูกไม้ และกางเกงยีนส์ขาสั้น ร้องเท้าส้นเตี้ยสีขาว
ผมของเธอรวบไปข้างหลังปล่อยปอยออกด้านข้างเป็นดัดเป็นลอนเล้กน้อยทั้ง 2 ข้าง
ด้านหลังเธอคาดผมด้วยผ้าลูกไม้สีขาว
.
ต่อไปนี้คือบทสนทาในเวลาประมาณ 5 นาที ที่ผมจำได้
ผม : เมื่อวานแกไปไหนมาวะ
เธอ : ทำหน้างงๆ
ผม : กินตับป่ะเนี่ย 5555 หัวเราะกลบกลื่นไป
ผม : เธอมองหน้าผม ผมมองหน้าเธอ เธอทำหน้ากระอักกระอ่วน เหมือนทำตัวไม่ถูก
ผมถามว่าเป็นยังไงและมองดูที่หูเธอที่เพิ่งไปเจาะมา 2 ข้าง
เธอ : ยังไม่หายยังเจ็บอยู่
ผม : ผมเอามือเอื้อมไปจับๆดูเธอถอยห่างและบอกว่าอย่าโดน
ผมก้มไปมองที่หัวเขาข้างซ้าย ดูแผลที่เธอเพิ่งไปหกล้มมา
ผมว่าทำไมไม่ทายา เธอก็เฉยๆ ผมยื่นขนมให้เธอและบอกว่าผมกินไป 2 ชิ้นแล้ว
เธอก็มองถุงขนมและก็นิ่งเฉย ผมยื่นกล่องที่หนีบผมให้เธอ และบอกว่า
เคยเห็นว่าอยากได้ เลยเอามาให้
เธอ : เอามาทำไมที่บ้าน...(ชื่อเธอ)มีตั้งหลายอัน อันนี้มันแพงไปรับไว้ไม่ได้หรอก
(ทุกครั้งที่ผมทำอย่างที่ตั้งแต่เราเลิกกัน เธอจะพูดประมาณนี้ตลอด)
ผม : เอาไปเถอะซื้อมาแล้ว ยังไม่ก็ได้ใช้ เดี๋ยวจะเสียของ
เธอ : ...(ชื่อผม) ไม่ต้องทำอะไรอย่างนี้ให้...(ชื่อเธอ) แล้ว ...(ชื่อเธอ) สบายดีไม่ต้องเป็นห่วงเว้ย
ผม : ก็ไม่ได้ทำอะไร ที่คอยดูคอยตามก็เพราะเป็นห่วง อยากดูแล
เธอทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ ตาดูแดงๆ และเหมือนพยายามข่มใจสุดๆ
เธอ : แกไม่ใช่แฟน ...(ชื่อเธอ) แล้วนะ ...(ชื่อเธอ) ไม่อยากลำบากใจ
ผม : แกจะลำบากใจอะไร ไม่ต้องกลัวว่าเราจะไปยุ่งอะไรกับชีวิตแก   
ถึงจะรู้ หรือเห็นอะไรมา แล้วเราก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีไม่ใช่เหรอ
ก็ถ้าเห็นว่าเขาดีก็ดี ถ้ารักกันดีก็ดี
ของที่ให้ไปก็ไม่ได้มากมายอะไร เห็นว่าอยากได้ก็เอาให้ แกก็ชอบไม่ใช่เหรอ
เธอ : ไม่เป็นไร ...(ชื่อเธอ) ซื้อเองได้  
ผม : ผมเอามือจับแว่นแล้วบอกว่า แว่นสวยป่าว ของแท้นะ
เธอ : อือ สวยดี รวยนี่
ผม : ไม่เท่าไหร่หรอก (ในใจคือต้องการจะบอกว่า
ถึงจะไม่ได้รวยไม่อะไรกูน่ะก็ดูแลมึงได้นะ อะไรประมาณนี้)
เดี๋ยวจะไปไหนต่อ
เธอ : ยังไม่รู้
ผม : เดี๋ยว ...(ชื่อพ่อหนุ่มมือถือ) มารับป่ะ
เธอ : ไม่รู้ ทำไมทีงี้ทำได้ เมื่อก่อนชอบด่าไม่ใช่ไง
(เธอหมายถึงเรื่องที่ผมคอยทำให้เธอหลังจากเลิกกันมา)
ผม : ด่าไรวะ ที่ด่ามันคือเรื่องวอนนาบีต่างๆนานาๆต่างหาก เรื่องของพวกนี้มันก้แล้วแต่ความเหมาะสม
เธอทำเสียง หึ แล้วทำปากแบะๆ อย่างผู้ชนะ ถึงเธอจะคิดอย่างนั้น
แต่ตลอด 2 เดือนมานี้ เธอก็ได้เห็นว่าผมได้เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเธอจากเดิมไปมากแล้ว
และผมสามารถทำได้จริงๆ ไม่ใช่แค่ตอนนี้ หรือแค่ช่วงแรกๆ เท่านั้น
.
ตลอดการสนทนาผมต้องหันไปดูเพื่อนเธอเลือกกระเป๋า
เพื่อขัดจังหวะบรรยากาศอันตึงเครียสนี้ และพูดคุยกับเพื่อนเธอบ้างเป็นระยะ
เพื่อนเธอเลือกกะรเป๋า 1 ใบ จาก 3 ใบ และขอถุงที่ผมเตรียมมา 2 ใบเพื่อใส่กระเป๋าของน้องเค้า
และใส่กล่องที่หนีบผมของเธอ ผมถามเธอว่าจะเอาถุงมั้ย เธอบอกว่าเอา
และรับถุงไปใส่ที่หนีบผม ส่วนกระเป๋าอีก 2 ใบที่เหลือ ผมพับและเก็บใส่กระเป๋าผม
และบอกเธอว่าช่วยหน่อยดิ เธอก็ช่วยๆจับๆ
หลังจากปิดกระเป๋าเสร็จผมก้คุยกับเพื่อนเอเรื่องกระเป๋าโดยมีเธอยืนอยู่ข้างๆ
และผมก็แยกตัวออกมา โดยก่อนเดินออกมาผมหันไปมองเธอแวบนึง
ผมอธิบายใบหน้านั้นไม่ถูก แต่ผมรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ และรู้สึกยังไงในตอนนั้น
.
หลังจากแยกกัน ผมเดินลงมาชั้นล่างเพื่อใหอะไรกิน
ดันมองเห็นเธอลิบๆซะงั้นอีก ดูเธอซึมๆ แต่ก้เขาใจเพราะผมซึมยิ่งกว่าเธออีก
มันหน่วงๆ อย่างบอกไม่ถูกจริงๆ
ผมเรียกรถไปตลาดรถไฟ ผมส่ง sms ไปบอกเธอว่า โดนัทสตอเบอรรี้อร่อยมาก
แกต้องชอบแน่ๆ ยังไงก็รักนะ เป็นห่วงเสมอ
.
คืนนั้นมีเพื่อนแยะแยะมากมายมาหา ก็ได้เล่าให้ฟัง
ผมลอง bb ไปถามเพื่อนเธอว่าเดี่ยวไปไหนกัน ก็ได้คำตอบว่าไปร้าน
ที่เคยไปกันแถวเกษตร-นวมินทร์ แล้วผมก้ถามว่าดึกแล้ว แล้วจะกลับยังไง
ก็ได้คำตอบมาอีกว่า เดี๋ยวพ่อหนุ่มมือถือจะมารับ 5555
คืนนั้นผมกลับบ้านตี 3 แต่ไม่เมานะครับ เมาไม่ไหว นอยเกิน
.
ผมยังติดต่อน้องสายลับไม่ได้
เลยอดรู้ความเคลื่อนไหวของเธอ ซึ่งผมอยากรู้มากว่า
หลังจากที่แยกกันแล้วเธอเป็นยังไงบ้าง 

 

edit @ 15 Oct 2011 01:47:56 by rmg

Comment

Comment:

Tweet